Woensdag 2 januari 2008.

Vandaag staat een tocht met de sledehonden op het programma. We hebben bij een kennis van de campingeigenaar contact kunnen leggen en voor vanmiddag afgesproken. Ter plekke gaan we met de gids de Husky honden uit de kennels halen. Hij vertelt het een en ander over de honden en doet ons voor hoe de trektuigen moeten worden omgedaan. De Husky's komen voornamelijk uit Siberie en worden geselecteerd op hun trekkracht, de kwaliteit van de vacht en uithoudingsvermogen. Niet omdat ze wel of niet mooi zijn. De eigenaar doet ook regelmatig mee met lange afstand wedstrijden. Deze worden dan in het noorden van Noorwegen gehouden bij de stad Alta waar wij al eerder zijn geweest. Zij hebben daar een 500 en 1000 kilometer wedstrijd. Deze reis wordt dan met 1 roedel Husky's in 1 keer verreden. Er zijn strenge regels waarbij ook de rusttijd van de Husky's is geregeld. Om de 2 uur krijgen de honden een kleinigheid. Het drinken doen ze veel onder het rennen, wij hebben ook gezien dat de honden dat van de sneeuw happen waar zij doorheen rennen.

Als de roedel eenmaal is ingespannen gaat de gids ons voor doen hoe moet worden geremd, gestuurd, de honden moeten worden gestopt en geactiveerd. Er is een slee met 10 honden waar de gids met 2 van ons opzit en wij hebben een slee met 4 honden waarmee 1 van ons zelf mag rijden. Als de honden klaar staan wordt er een anker in de sneeuw gedrukt om ze tegen te houden. Eenmaal gestart weten de Husky's natuurlijk best waar zij heen moeten maar het is toch leuk om met de ski en de honden bezig te zijn. Soms moet je de slee wat afremmen en soms moet je even een beetje meesteppen als het bergop gaat. Halverwege de tocht wordt een kampvuurtje gemaakt en hebben de Husky's even gerust en wij hebben wat koffie met een broodje gegeten. Inmiddels was het al redelijk donker en werd een lampje op het hoofd gezet. In de schemer zijn wij verder gegaan. Op enig moment kwam de slee waar Evert op hoort te zitten voorbij maar zonder Evert. De gids heeft zijn slee en die van Evert gestopt en ja hoor daar zagen wij een lampje aan komen hobbelen. Evert was in de bocht omgegaan en de honden zijn ervandoor gegaan. Lachen hoor.

Eenmaal weer bij de kennel aangekomen hebben wij gezamenlijk de honden uitgespannen en weer in de hokken gedaan. Iedere Husky heeft zijn eigen plekje. Een leuke ervaring rijker zijn wij weer naar onze camping vertrokken.

Tot de volgende keer,

Gerrit, Evert en Jan

Noordkaap expeditie