10 januari 2008.

Het is zover, onze laatste reisdag is aangebroken. Vanmorgen vroeg uit Kopenhagen vertrokken op weg naar Werkhoven. De stad Kopenhagen kunnen wij, zonder reclame te maken, aanprijzen als een leuke stad om te bezoeken. Een moderne stad met veel historische panden en ruim aandacht voor cultuur en ontspanning. Wij hopen dat ons bezoek aan de Nederlandse Ambassade niet zonder resultaat is geweest. Zeker is dat het NOS journaal van 9 januari ruim kijkers heeft opgeleverd!

Onderweg naar de ferryboot gebeurde ons iets wat in de 6800 kilometer welke wij in de afgelopen dagen hebben gereden nog niet is overkomen, geen brandstof meer!!!

De zenuwen bij de chauffeur van vandaag bleken toch ook aanwezig waardoor hij niets in de gaten had. Nu hadden wij daar enigszins rekening mee gehouden voor het geval dat wij ergens in de kop van Noorwegen of Finland, ver weg van de bewoonde wereld, zonder brandstof zouden zitten. Maar uitgerekend in Denemarken, dat is toch wel wat raar. Maar goed, even van de snelweg af en de jerrycan maar tevoorschijn getoverd en bijgetankt.

Afijn nadat dit probleempje was opgelost konden wij onze weg weer vervolgen. De muziek in de auto wordt wat melancholiek en je merkt dat er wat minder wordt gepraat. Blikken dwalen weg over het landschap. En dat landschap is inmiddels groen geworden. De afgelopen weken waren wij gewend geraakt aan het witte besneeuwde landschap.

Wat blijft ons nu bij?

Als je aan zo'n reis begint zijn de eerste ervaringen in Noorwegen overweldigend. De afwisseling tussen de fjorden. Vele wisselende vergezichten met kleine dorpjes, verscholen tussen de bomen. De ontmoetingen in Lillehammer met een geëmigreerde Hollander, het bezoek aan de kerk in Trondheim waar wij onze Kerstavond hebben gevierd. Naar muziek geluisterd van de Betty Big Boom Band 'Forventet'. Cadeautjes ontvingen met Noorse gedichten waarmee de Kerst gedachte werd uitgedragen. Of later het bezoek aan het hotel bij Mo I Rana, gesloten maar toch open, 'gebruik maar wat je nodig hebt en doe morgenochtend de sleutel even in de brievenbus', toch te gek voor woorden! De zoektocht naar Pikes, oftewel spikes. En op het moment dat wij bij de stad Alta echt van de weg dachten te glijden was daar de verlossende garage.

Het besef dat je de Poolcirkel voorbij rijdt in een sneeuwstorm en dat het daarna eigenlijk niet meer licht wordt. Het weinige licht dat bij een heldere dag nog aanwezig is zorgt voor fascinerende momenten. Bovenop de vlakten van Noorwegen is het bijna magisch te noemen. De stilte, het licht, de vergezichten. De deceptie dat wij niet met onze eigen auto de laatste 10 kilometer naar de Noordkaap mochten rijden maar daarna toch de blijdschap dat wij het gehaald hebben. En dan op dezelfde dag bij Skaida het Noorderlicht te ontdekken en met fotocamera naar een geschikte plek zoeken en foto's maken en kou lijden tijdens het genieten.

In Finland een slaapplekje zoeken en bij de camping horen, wij zijn gesloten, maar even verderop bij een oud echtpaar en een winkeltje in een schuurtje te mogen slapen bij -20 graden Celsius. De reis naar Kiruna was werkelijk fantastisch, bevroren landschap en een schitterend kleurenpalet in de lucht. Dan wil je eigenlijk niet meer verder rijden maar tja, de reis gaat door. Het nieuwjaarsfeest in Kiruna en contact hebben met je thuisfront, vrouw, kinderen, familie, vrienden. Of later de hondensledetocht in het dorpje Jokkmokk. Bij schamel daglicht vertrekken en in het donker weer de terugtocht ondernemen. Je denkt dat je een echte Huskymenner bent alleen op de slede met een zoeklichtje op je voorhoofd geklemd waarmee je de honden voor je kunt bij schijnen. (wellicht weten zij de weg beter als ons maar toch). De voettocht van de volgende dag door de bossen met sneeuwschoenen en de oversteek op het bevroren meer van een paar kilometer doorsnede. Het hakken van een gat en ontdekken dat je na 40 centimeter er nog niet door bent. De terugtocht door Zweden is dan weliswaar wat minder spectaculair maar heeft ook zijn charmes. Eindeloze bossen en vele houtverwerkingsfabrieken. Tenslotte willen wij ook ons houten vuren balkje kunnen kopen bij de winkel. Het bezoek aan het slot Lacko wat een hoog Sissie gehalte heeft zo aan de top van een heuvel met uitzicht op het meer. Nu gesloten maar zomers duizenden bezoekers trekt.

En dan de ontmoetingen onderweg, er blijkt altijd wel iemand te zijn met een speciaal verhaal, de een heeft met een Hollandse vriendin in de States gestudeerd, de jongeman waar wij op een boerderij na een lange zoektocht hebben mogen kamperen blijkt in het leger te hebben gezeten met een Hollandse collega, het stel waaraan je vraagt; wilt u even een foto maken van ons groepje?, blijkt uit Spanje te komen en vindt en toch wel heel erg koud. De jongedame in Kopenhagen bij ons bezoek aan 'The Little Mermaid' blijkt ook net terug te zijn uit Kiruna waar zij ook het Noorderlicht heeft gezien. Hoe klein kan de wereld zijn bij dit soort ontmoetingen.

En last but not least, onze eigen reisgenoten, daar kan een ieder nog hele verhalen over vertellen. Ieder had zijn verantwoording tijdens deze reis, Jan beheerde onze portemonnee, Evert zorgde ervoor dat alle technische zaken in orde waren en Gerrit had de commerciële rol toebedeeld gekregen. Verder snurkt de één, (Carla V, bedankt voor de anti snurkpleisters, oordopjes en wat al niet meer), de ander parkeert de auto in de sneeuwberm en de ander.... Tja dat moeten jullie maar proberen te ontdekken op de reünie welke wij binnen 2 tot 3 weken zullen geven.

Op deze avond zullen wij proberen een complete film en foto presentatie te geven. Tevens worden er nog wat leuke item's per opbod verkocht wat natuurlijk ten goede zal komen van de stichting 'Doe een Wens'. Als het lukt, zal een vertegenwoordiger van deze stichting middels een symbolische check het totale gesponsorde bedrag in ontvangst komen nemen. Hou dus onze site in de gaten waarmee wij onze trouwe lezers zullen informeren over de precieze datum van deze avond.

Trouwens zonder deze trouwe lezers was het voor ons zeker minder leuk geweest om de site telkens opnieuw bij te werken met foto's en reisverhalen. Dus hierbij namens Jan Sondervan, Evert Molenaar en Gerrit Polman alvast ontzettend bedankt voor jullie interesse en reacties.

Het is natuurlijk nog niet voorbij, pas na de reünie zullen wij ons laatste verhaal op de site zetten.

Alvast tot ziens!

Gerrit, Evert en Jan

Noordkaap expeditie