Donderdag 8 Oktober.

Vanaf onze slaapplaats naar het schiereiland Strathair gereden. Vandaar willen we in het plaatsje Elgon op het zuidelijkste puntje van het schiereiland startten met onze wandeling. Het begin is direct indrukwekkend. Een klein schapenpaadje voert je langs redelijk steile afgronden. Je volgt de kustlijn en hebt werkelijk schitterende uitzichten op de Black Cullins. Een grillig gebergte wat een dondere, zwarte uitstraling heeft. Er groeit eigenlijk niets op de flanken van deze bergen. In het Sligachan hotel hingen diverse spannende heldenverhalen van oude ervaren klimmers over dit gebied. Tijdens de wandeling hebben we werkelijk prachtig weer. Het is hier stil, heel stil. Je hoort alleen je eigen geluidjes. De wandeling wordt afgewisseld met een stukje over of langs de vloedlijn. Het is leuk om te kijken wat er zoal is aangespoeld. Evert vond een oude bootsmanhaak. Zo een waar al vele netten of vissen met aan de haak geslagen zijn. Vanaf nu loopt hij als de Pirate of de Carribian over het pad. Verderop vonden we een skelet van een soort walvis. Gezien het formaat van de ruggenwervels van ca. 40 cm moet het een flinke geweest zijn. Het is altijd vreemd te zien dat er in deze verlaten gebieden toch altijd weer een cottage staat. Boven op de berg hebben we even een pauze gehouden en van het rustige mooie weer genoten. Weer terug bij de auto spraken we nog een Hollandse jongen met zijn vader. Zij waren ook aan het avonturieren. Nu maar weer een slaapplekje zoeken. Halverwege het eiland zagen we naast een beekje een plekje waar we onze tenten konden opzetten. S'avonds begon ineens het waterpeil van het beekje te stijgen. Het werd vloed en de zee stuwde het water terug de beek in. Dit hebben we maar even goed in de gaten gehouden. Stel je voor dat je s'nachts ineens natte voeten krijgt en je tentje begint te drijven! S'nachts nog wat vissen gespot op de plek waar we onze vaat gedaan hebben. Zij hadden natuurlijk ook wel zin in onze etensrestjes.