Ben Nevis

Vrijdag 9 Oktober

Het is goed gegaan. De rivier is niet verder gestegen. Vanmorgen hebben we onze tenten opgeruimd en zijn onderweg naar de ferry van Armandail naar Mallaig genomen.

Vandaar hebben we een toeristische route over de A861 via de binnenlanden richting |Fort William. Dat is onze volgende doel. Daar gaan we de Ben Nevis beklimmen.

In Fort William hebben we bij de VVV onze boot geboekt om weer in Nederland te komen. Bij de VVV werden we door een Nederlander begroet. Altijd leuk om even in je eigen taal over de leuke dingen van de omgeving te praten. Hij vertelde dat er in de afgelopen week weer een toerist van de Ben Nevis was gered. Deze had niet de juiste voorzorgsmaatregelen in genomen en was onderkoeld. Er is een Mountain Rescue Organisation werkzaam om de veiligheid op de Ben Nevis te waarborgen. We hebben onze tenten opgeslagen op een camping aan de voet van de berg. Vandaar uit kunnen we ons voorbereiden, met de verrekijker kun je de wandelaars al zien terugkomen. De laatst lopen nog als het al bijna donker is.

Zaterdag 10 Oktober.

Het is zover, we hebben onze rugzakken gepakt, kleren, eten, regenkleding. Wij zijn op alles voorbereid. We beginnen met een redelijk stijgingspercentage. Wat ons verbaast is hoe druk het is, voor ons uit is net een buslading met mensen gestart.. zij beklimmen de Ben Nevis voor een Nier stichting. Het is duidelijk te zien dat niet iedereen goed voorbereid is. Wel hebben zij diverse gidsen mee welke allemaal in verbinding staan met elkaar. Zij zorgen voor de veiligheid. Na een paar uur wandelen zijn we op de helft. De voet van de berg ligt op zeeniveau en de top is op 1344 meter. Als je dan 600 meter naar beneden kijkt denk je we schieten lekker op maar kijk je omhoog dan zie je de top niet want die zit in de wolken. Men zegt dat de top ca. 300 dagen per jaar in de mist zit. Het kan er sneeuwen, vriezen, regenen, heel hard waaien. Vandaar dat er regelmatig mensen in nood komen. Het is een flinke klim. Na 3 uur klimmen komen we in het gedeelte waar alleen nog stenen en rotsen zijn, begroeiing zie je hier niet meer. De zon is weg we zitten midden in de mist. Door het zweten wordt je kleding nat en is een temperatuur van plus 2 graden ineens heel koud. Handschoenen aan en pet op. In het beging van de wandeling spraken we een Engelsman die gisteren niet verder kom komen als halverwege, hij moest opgeven vanwege de wind. Vandaag probeerde hij het weer. Regelmatig haalden we elkaar in en hij heeft het vandaag gehaald. We hebben hem gefeliciteerd!

Het laatste uur is best heftig, er wordt veel gewaarschuwd voor de kliffen. Eerste denk je dat het wel los loopt maar eenmaal boven zie je door de mist en sneeuw niet goed wat er allemaal om je heen gebeurd. Voorzichtig over het randje kijken geeft je toch een benauwd gevoel.

Na 4 uur wandelen hebben we het dan toch gehaald. Boven op de top is het mistig en koud. Gauw even wat droge kleren aangetrokken en wat eten. En dan weer afdalen. In het begin is dat leuk want dan zie je de andere mensen de laatste meters afleggen en de gezichten spreken vaak boekdelen. Menigeen vraagt dan ‘how far is it?' na een uur afdalen beginnen de knieen van Gerrit te protesteren en moet hij het tempo wat laten zakken. Evert en Jan zijn niet te stoppen. Echte dieharts.! Het afdalen is ook nog een hele klus. In totaal hebben we daar drie uur over gedaan en komen we om precies om 4 uur smiddags weer beneden. S'avonds hebben we in de Ben Nevis Inn een heerlijke maaltijd en een paar lekkere biertjes gedronken. Deze tent is precies wat je verwachtte, lekker informeel en net een berghut. Er was net een bruiloft geweest waarbij diverse gasten in de Schotse kilt rondliepen. Daar zijn we nog even mee op de foto geweest.

Zo hebben we een prachtige dag afgesloten en ik verzeker je, de ogen wilde maar al te graag dicht.

Elgol

Donderdag 8 Oktober.

Vanaf onze slaapplaats naar het schiereiland Strathair gereden. Vandaar willen we in het plaatsje Elgon op het zuidelijkste puntje van het schiereiland startten met onze wandeling. Het begin is direct indrukwekkend. Een klein schapenpaadje voert je langs redelijk steile afgronden. Je volgt de kustlijn en hebt werkelijk schitterende uitzichten op de Black Cullins. Een grillig gebergte wat een dondere, zwarte uitstraling heeft. Er groeit eigenlijk niets op de flanken van deze bergen. In het Sligachan hotel hingen diverse spannende heldenverhalen van oude ervaren klimmers over dit gebied. Tijdens de wandeling hebben we werkelijk prachtig weer. Het is hier stil, heel stil. Je hoort alleen je eigen geluidjes. De wandeling wordt afgewisseld met een stukje over of langs de vloedlijn. Het is leuk om te kijken wat er zoal is aangespoeld. Evert vond een oude bootsmanhaak. Zo een waar al vele netten of vissen met aan de haak geslagen zijn. Vanaf nu loopt hij als de Pirate of de Carribian over het pad. Verderop vonden we een skelet van een soort walvis. Gezien het formaat van de ruggenwervels van ca. 40 cm moet het een flinke geweest zijn. Het is altijd vreemd te zien dat er in deze verlaten gebieden toch altijd weer een cottage staat. Boven op de berg hebben we even een pauze gehouden en van het rustige mooie weer genoten. Weer terug bij de auto spraken we nog een Hollandse jongen met zijn vader. Zij waren ook aan het avonturieren. Nu maar weer een slaapplekje zoeken. Halverwege het eiland zagen we naast een beekje een plekje waar we onze tenten konden opzetten. S'avonds begon ineens het waterpeil van het beekje te stijgen. Het werd vloed en de zee stuwde het water terug de beek in. Dit hebben we maar even goed in de gaten gehouden. Stel je voor dat je s'nachts ineens natte voeten krijgt en je tentje begint te drijven! S'nachts nog wat vissen gespot op de plek waar we onze vaat gedaan hebben. Zij hadden natuurlijk ook wel zin in onze etensrestjes.

Elgol

Donderdag 8 Oktober.

Vanaf onze slaapplaats naar het schiereiland Strathair gereden. Vandaar willen we in het plaatsje Elgon op het zuidelijkste puntje van het schiereiland startten met onze wandeling. Het begin is direct indrukwekkend. Een klein schapenpaadje voert je langs redelijk steile afgronden. Je volgt de kustlijn en hebt werkelijk schitterende uitzichten op de Black Cullins. Een grillig gebergte wat een dondere, zwarte uitstraling heeft. Er groeit eigenlijk niets op de flanken van deze bergen. In het Sligachan hotel hingen diverse spannende heldenverhalen van oude ervaren klimmers over dit gebied. Tijdens de wandeling hebben we werkelijk prachtig weer. Het is hier stil, heel stil. Je hoort alleen je eigen geluidjes. De wandeling wordt afgewisseld met een stukje over of langs de vloedlijn. Het is leuk om te kijken wat er zoal is aangespoeld. Evert vond een oude bootsmanhaak. Zo een waar al vele netten of vissen met aan de haak geslagen zijn. Vanaf nu loopt hij als de Pirate of de Carribian over het pad. Verderop vonden we een skelet van een soort walvis. Gezien het formaat van de ruggenwervels van ca. 40 cm moet het een flinke geweest zijn. Het is altijd vreemd te zien dat er in deze verlaten gebieden toch altijd weer een cottage staat. Boven op de berg hebben we even een pauze gehouden en van het rustige mooie weer genoten. Weer terug bij de auto spraken we nog een Hollandse jongen met zijn vader. Zij waren ook aan het avonturieren. Nu maar weer een slaapplekje zoeken. Halverwege het eiland zagen we naast een beekje een plekje waar we onze tenten konden opzetten. S'avonds begon ineens het waterpeil van het beekje te stijgen. Het werd vloed en de zee stuwde het water terug de beek in. Dit hebben we maar even goed in de gaten gehouden. Stel je voor dat je s'nachts ineens natte voeten krijgt en je tentje begint te drijven! S'nachts nog wat vissen gespot op de plek waar we onze vaat gedaan hebben. Zij hadden natuurlijk ook wel zin in onze etensrestjes.

Sky

Dinsdag 6 oktober.

Vandaag gaan we via Inverness naar de Colloden muir te bezoeken. Hier is de slag om Schotland gestreden in ca 1747, welke de schotten hebben verloren. Van hier uit zijn we via Loch Ness naar de Highland van Scotland gereden.

Bij het meer van Loch Ness zijn we nog even gestopt om Nessie te spotten, maar helaas, ook wij hebben niet voor een primeur kunnen zorgen. (wel drie monsters uit Holland gespot!).

Toen naar het noorden van de Highlands, bij Strathpeffer hebben we Rogie Falls bezocht. Via de A835 zijn we uiteindelijk in een kleine baai langs de westkust beland Gruinard Bay. Hier hebben we ons tentje pal naast het keien strand gezet. De keien op het strand worden door de branding constant in beweging gehouden en zijn daardoor prachtig glad en rond gesleten. Hier hebben we heerlijk geslapen na een stevige slaapmutsje te hebben genomen.

Woensdag 7 oktober.

Vandaag rijden we verder naar de westkust, de Torridon Forests. Dit gebied is ons nu al door meerder Schotten aangeraden als we vertelden dat we richting de westkust reden. Daar was niets van gelogen! Je rijdt hier het echte ruwe Schotse gebied binnen. Na Torridon Forrest zijn we de kustlijn verder gevolgd via een zeer smalle weg naar het dorp Applecross. Deze tip kregen we van een bejaard stelletje welke op een bankje langs de weg zat te genieten van het uitzicht. Zij kwamen vanuit het oosten van Schotland om hier te genieten van de mooie vergezichten en de kleurstellingen van de herfst. Halverwege langs de kust zijn we gestopt en hebben we leuke foto's gemaakt (nabij Rubha chuaig). Hier zijn we via de schapentrails naar de kust toegelopen en hebben genoten van het uitzicht. Via Applecross zijn we via een bergpas naar de aanrijroute van het eiland Sky gegaan. Deze hele dag hebben we vele mooie landschappen gezien bij een mooi zonnetje en af en toe een regenbuitje. Nu zitten we op het eiland Sky in het gehucht Slygachann. Daar zou een camping zijn volgens de lokale info. Echter bij aankomst was het niet meer dan een parkeerplaats waar de gebouwen wel WC e.d. bevatten maar alles zat lekker op slot. Hier hebben we toch maar ons tentje opgezet en een lekker potje eten gekookt. Aan de overkant is een hotel. Daar zitten we nu in de bar en zitten, na de koffie lekker na te kletsen bij een lekkere Tallisker (stokerij op het eiland Sky).

De verhalen kunnen we nu wat makkelijker op de site zetten omdat we hier van het Wifi netwerk gebruik mogen maken. Alleen de foto's, ja dat blijft wat lastig. Dit hebben jullie nog te goed.

Cairngorms

Zondag 4 Oktober.

S'morgens worden we met de zon wakker. In het beekje zit een waterspreeuw ons toe te zingen. De zon belicht de omliggende heuvels prachtig. Na een lekker ontbijt staan we lekker gesteld voor onze volgende stap. Eenbezoek aan de whisky stokerij Glenlivet!

Hier krijgen we een leuke rondleiding welke afgesloten wordt met een proeverij, fantastisch!

Het is nu avond we zitten lekker comfortabel onder onze tarp en hebben uitzicht op de Cairngorms met witte toppen. Er is al sneeuw gevallen op de toppen van ca. 1000 meter hoogte. We hebbenons weer eens lekker opgefrist. Dat is na een smakelijke maaltijd van taggliatelli, worstjes, paprika, uien en een stevige saus een goede afsluiter!. De jongens kunnen er wat van. Uithongeren? Dat nooit.

Evert en Jan zitten van een sigaartje te genieten en we drinken allemaal een lekkere Glenlivet van 12 jaar oud.

Correctie, als de fles Famous grouse op is.

Maandag 5 Oktober.

Wakker worden met het ijs op de tent! Het heeft lekker gevroren. Vandaag gaan we wandelen in de Cairngorms. Na een uurtje lopen we al in de sneeuw. Dat maakt het lastiger een pad te volgen. Daardoor moeten regelmatig overleggen waar we ons op de kaart bevinden. Wegwijzers zijn hier niet en Evert moet zijn beschrijving van zijn multifuncitonele horloge met GPS, GPRS, Kompas, tijd, datum, temperatuur, luchtdruk, zonnemeter, etc, etc, nog even uitlezen.

Als het nog begint te mistten wordt het allemaal wat lastig. Na een paar uur blijken we dan ook flink te zijn afgedwaald. Gelukkig komen we een koppel wandelaars tegen en vragen of zij ons kunnen vertellen waar we ons bevinden. Het blijkt dat we op weg zijn naar Ben Macdui. Trouwens onderweg hebben we regelmatig Grouse gespot, deze hoenderachtige vogels zijn hier regelmatig te zien. We komen nu op de toppen van de Cairngorm. Daar is het oppassen geblazen! We zijn daar ook voor gewaarschuwd, bij slecht weer de randen van deze kliffen te mijden, het weer kan tenslotte in een paar minuten omslaan. Dat hebben we zelf ook al een paar keer meegemaakt dus het zijn geen verzinsels van spannende verhalenvertellers.

De vergezichten zijn fantastisch, in de diepte zien we onze camping aan het meer Morlich. Op het topje van de Cairngorm op 1245 meter hebben we eenkopje chocomel warmgemaakt op ons brandertje, dat smaakt!. We hebben voor deze tocht dan ook wat extra kleding, eten, water e.d. meegenomen. Na een vlotte afdaling zijn we na 7,5 uur weer terug bij de auto.

Het was mooi, de combinatie met de verse sneeuw van het seizoen gaf een extra kick!

Beneden bij de campint een kopeje soep gedronken in een klein gezellig cafe met een praatgrage dame achter de toonbank. Met was geinterresseerd in onze auto met de Noorkaap logo's.

De camping had connecties met Noorse skigebieden. Men vertelde dat de Cairngorms het grootste en bekendste skigebied van Schotland is. Half Oktober tot midden Mei duurt het wintersport seizoen. De winkels in het dorp zijn zich al aan het voorbereiden met gezellige lampjes en zelfs al met Kerstvoorbereidingen! Het vrouwtje vertelde dat het meer Morlich s'winters zo dicht vriest dat de auto's er over heen rijden, net Noorwegen!

Ons eerste nieuwe verhaal van de reis door Schotland

Voorwoord;

Na een rustperiode van 2 jaar is de Noordkaap expeditie weer actief voor een nieuw avontuur richting Schotland.

Donderdag 1 Oktober 2009.

De zon schijnt bij ons vertrek. Het is misschien wel de laatste zonneschijn die we de komende dagen zullen zien. We staan nu voor de boot in IJmuiden om naar New Castle te varen. Vandaar uit start onze tocht door de Highlands van Schotland. De weersverwachting is regen, sneeuw en storm. Dat valt dus best mee! Wij zijn op alles voorbereid. Nu eerst even een loungebar op de boot bezoeken. Dan op naar het linksrijdende Engeland.

Vrijdag 2 Oktober.

Heerlijk geslapen, tenminste een paar van ons. Gisterenavond hebbenwe ons prima vermaakt op de boot en ook nog even kontakt gemaakt met 4 andere jongens die op een grote kaart van Schotland zaten te turen. Zij gaan net zoals wij lekker avonturen met het tentje. Vanmorgen zagen we Jan van Genten naast de boot vliegen! Jan ook weer in zijn nopjes. Vanaf New Castle zijn we via de A67 naar Langholm gereden. Vandaar de B709 op. Deze weg voert via allerlei mooie plekken naar Edingburgh. Bij deze stad zijn we de mooie brug over gegaan naar Perth. We hebben onze tenten net voor Breamar opgezet. Een veldje bij een boerderij waar ook nog wat caravans op staan. Een mede campeerder vertelde ons, op onze vraag, dat de boer vanzelf langskomt om te betalen. Wel waarshuwde hij ons voor de nacht. Er was slecht weer op komst. Dus we onze tentjes stevig vastgezet en zijn na een heerlijke maaltijd van witte rijst en bruine drap heerlijk gaan slapen.

Zaterdag 3 Oktober.

Toch niet stevig genoeg! Gerrit is er vannacht 2 keer uitgeweest om de tarp opnieuw vast te zetten. Het ging stevig te keer!! S'morgens bij het ontwaken was het helder en af en toe scheen de zon. De boer van de camping liet even zijn gezicht zien en wij rekenden de de kosten af ? 7,-. Op weg naar Breamer zijn wij gestopt om een goede wandeling te maken op de berg Morrone or Morven. (hoogte 860 meter). Een rondje van ca. 10 kilometer over de top. Onderweg divers herten en grouse gezien. Hoe verder we kwamen en dus hoger werd de wind steeds sterker. Boven op de top konden wij eigenlijk niet meer fatsoenlijk lopen. Wij schatten dat er een windkracht van 10 a 11 stond. Boven op de top bevind zich een zendmast waar we even hebben staan schuilen. Aan de andere zijde van de berg zijn we weer afgedaald. Onderweg zien we nog wat hazen (zouden dit dan Berghazen zijn?). na een wandeltocht van een paar uur zijn wij weer terug bij de auto. In Breamar hebben we wat bootschappen gedaan. Daarna zijn wij doorgereden naar het hoogste dorp van Schotland; Tommintoul. Net daarvoor hebben wij onze tent opgezet bij een picknickplaats. Eerst even de schaapjes wegjagen. De tenten staan dicht naast een klein beekje.

Nawoord

Hallo beste reisvrienden.

Het gewone leven is weer toegeslagen, onze reis naar deNoordkaap lijkt weer vergeten. Wat is het druk, druk, druk. Dus zijn weonze plannetjes om een fotoboek te makenmaar gauw gaan oppakken. Dan ben je weer lekker bezig met de herrinneringen en verhalen.

Na wat avondjes foto's plakken en teksten invoegen doorMarjanSondervan heeft zij een fantastisch fotoboek samengesteld.

Dit fotoboek willen wij graag voor iedereen toegankelijk maken. Het is te bestellen bijJanSondervan. zijn jullie geinteresseerd?

Mail dan even je naam en adresgegevens naar [email protected]

Na overmaking van € 99,=op rekeningnummer 662340639 o.v..v. 'Noordkaap fotoboek'

kunnen wij het boek bestellen en naar je toe sturen.

Een gedeelte van de opbrengst van dit fotoboek maken wij weer over naar de stichting 'Doe een Wens'.

Op dit moment is er een bedrag van ca. € 4200,= bijeengebracht door de sponsors.!

Groeten van Jan, Gerrit en Evert.

Uitnodiging afsluitingsavond Noordkaap expeditie

Beste lezers,

Zoals beloofden op verzoek van de lezers en sponsoren hebben wij een avond gepland om de gemaakte foto's en film te presenteren. Tevens maken wij van de gelegenheid gebruik om op deze avond het bedrag bekend te maken wat door de sponsors bijeen is gebracht. Een afgevaardigde van de stichting 'Doe een Wens', helaas kon Wendy niet, zal aanwezig zijn om de symbolische check in ontvangst te nemen.

De avond is gepland op donderdag 24 januari a.s. in het Wapen van Werkhoven.

Het adres is Herenstraat 31.

Om 20.00 uur zal de film gestart worden en hierop aansluitend zullen de foto's worden getoond.

Iedereen is van harte welkom, neem zoveel mogelijk kennissen mee want ook hier geldt, hoe meer zielen hoe meer vreugd.

Voor degene, of kennissen van kennissen van kennissen, die toch nog zijn vergeten om de bijdrage aan de stichting 'Doe een Wens' over te maken, beter laat dan nooit hier nog even het adres:

''Doe een wens stichting'

te Woerden

gironummer 25333 o.v.v Noordkaap expeditie 07538.

Tot donderdagavond!!!

Jan, Gerrit en Evert.