Vrijdag 9 Oktober

Het is goed gegaan. De rivier is niet verder gestegen. Vanmorgen hebben we onze tenten opgeruimd en zijn onderweg naar de ferry van Armandail naar Mallaig genomen.

Vandaar hebben we een toeristische route over de A861 via de binnenlanden richting |Fort William. Dat is onze volgende doel. Daar gaan we de Ben Nevis beklimmen.

In Fort William hebben we bij de VVV onze boot geboekt om weer in Nederland te komen. Bij de VVV werden we door een Nederlander begroet. Altijd leuk om even in je eigen taal over de leuke dingen van de omgeving te praten. Hij vertelde dat er in de afgelopen week weer een toerist van de Ben Nevis was gered. Deze had niet de juiste voorzorgsmaatregelen in genomen en was onderkoeld. Er is een Mountain Rescue Organisation werkzaam om de veiligheid op de Ben Nevis te waarborgen. We hebben onze tenten opgeslagen op een camping aan de voet van de berg. Vandaar uit kunnen we ons voorbereiden, met de verrekijker kun je de wandelaars al zien terugkomen. De laatst lopen nog als het al bijna donker is.

Zaterdag 10 Oktober.

Het is zover, we hebben onze rugzakken gepakt, kleren, eten, regenkleding. Wij zijn op alles voorbereid. We beginnen met een redelijk stijgingspercentage. Wat ons verbaast is hoe druk het is, voor ons uit is net een buslading met mensen gestart.. zij beklimmen de Ben Nevis voor een Nier stichting. Het is duidelijk te zien dat niet iedereen goed voorbereid is. Wel hebben zij diverse gidsen mee welke allemaal in verbinding staan met elkaar. Zij zorgen voor de veiligheid. Na een paar uur wandelen zijn we op de helft. De voet van de berg ligt op zeeniveau en de top is op 1344 meter. Als je dan 600 meter naar beneden kijkt denk je we schieten lekker op maar kijk je omhoog dan zie je de top niet want die zit in de wolken. Men zegt dat de top ca. 300 dagen per jaar in de mist zit. Het kan er sneeuwen, vriezen, regenen, heel hard waaien. Vandaar dat er regelmatig mensen in nood komen. Het is een flinke klim. Na 3 uur klimmen komen we in het gedeelte waar alleen nog stenen en rotsen zijn, begroeiing zie je hier niet meer. De zon is weg we zitten midden in de mist. Door het zweten wordt je kleding nat en is een temperatuur van plus 2 graden ineens heel koud. Handschoenen aan en pet op. In het beging van de wandeling spraken we een Engelsman die gisteren niet verder kom komen als halverwege, hij moest opgeven vanwege de wind. Vandaag probeerde hij het weer. Regelmatig haalden we elkaar in en hij heeft het vandaag gehaald. We hebben hem gefeliciteerd!

Het laatste uur is best heftig, er wordt veel gewaarschuwd voor de kliffen. Eerste denk je dat het wel los loopt maar eenmaal boven zie je door de mist en sneeuw niet goed wat er allemaal om je heen gebeurd. Voorzichtig over het randje kijken geeft je toch een benauwd gevoel.

Na 4 uur wandelen hebben we het dan toch gehaald. Boven op de top is het mistig en koud. Gauw even wat droge kleren aangetrokken en wat eten. En dan weer afdalen. In het begin is dat leuk want dan zie je de andere mensen de laatste meters afleggen en de gezichten spreken vaak boekdelen. Menigeen vraagt dan ‘how far is it?' na een uur afdalen beginnen de knieen van Gerrit te protesteren en moet hij het tempo wat laten zakken. Evert en Jan zijn niet te stoppen. Echte dieharts.! Het afdalen is ook nog een hele klus. In totaal hebben we daar drie uur over gedaan en komen we om precies om 4 uur smiddags weer beneden. S'avonds hebben we in de Ben Nevis Inn een heerlijke maaltijd en een paar lekkere biertjes gedronken. Deze tent is precies wat je verwachtte, lekker informeel en net een berghut. Er was net een bruiloft geweest waarbij diverse gasten in de Schotse kilt rondliepen. Daar zijn we nog even mee op de foto geweest.

Zo hebben we een prachtige dag afgesloten en ik verzeker je, de ogen wilde maar al te graag dicht.